حجت آذریار روز شنبه در گفت‌وگو با خبرنگار ایرنا افزود: در بازه زمانی اخیر، ۵۰ مورد گزارش از ورود گرازها به مزارع کشاورزی چالدران ثبت شده است که نشان‌دهنده تغییر رفتارهای زیستی این گونه جانوری در واکنش به فشارهای محیطی است.
وی با تبیین ریشه‌های این تعارضات افزود: گرازها از ساکنان بومی زیستگاه‌ها و ییلاقات چالدران محسوب می‌شوند اما در سال‌های اخیر، حضور فزاینده عشایر در مناطق ییلاقی و ناامنی در زیستگاه‌های اصلی، این حیوانات را ناچار به تغییر قلمرو کرده است.
رییس اداره محیط‌زیست چالدران با اشاره به نقش عامل انسانی در برهم‌خوردن اکوسیستم منطقه اظهار کرد: در گذشته گرازهای وحشی در مواجهه با فشارهای زیستی به آن سوی مرزها (کشور ترکیه) مهاجرت می‌کردند اما در شرایط فعلی، احداث دیوار حائل مرزی، این مسیرهای سنتی مهاجرت را مسدود کرده است.
آذریار اضافه کرد: در نتیجه نبود امنیت، این حیوانات راهی جز پناه بردن به زمین‌های کشاورزی پایین‌دست برای یافتن غذا و زیست‌گاه جایگزین ندارند.
راهبرد محیط‌زیست؛ از پایش مستمر تا مدیریت جمعیت
آذریار با تأکید بر اینکه مشارکت جوامع محلی کلید اصلی حل این چالش است، خاطرنشان کرد: اداره حفاظت محیط‌زیست با همکاری جوامع بومی، گشت و پایش‌های مستمری را در منطقه اجرایی کرده چرا که هدف ما پیشگیری از ایجاد تعارضات و کاهش خسارات وارده به کشاورزان است.
وی افزود: سیاست محیط‌زیست، حفظ تعادل اکولوژیک است، با این حال در صورت افزایش غیرمتعارف جمعیت این گونه و بروز خسارت‌های سنگین به معیشت مردم، دستورالعمل‌های قانونی برای تعدیل جمعیت با رعایت ضوابط زیست‌محیطی و استفاده از ظرفیت‌های قانونی پیش‌بینی شده است.
رییس اداره محیط‌زیست چالدران درباره نگرانی‌های عمومی گفت: امسال هیچ‌گونه خسارت جانی ناشی از برخورد با حیات‌وحش گزارش نشده است. با این وجود، در صورت بروز هرگونه آسیب جسمی به شهروندان، فرآیند جبران خسارت پس از تایید مراجع قانونی قابل پیگیری و اجراست.
وی از تمامی شهروندان و کشاورزان خواست تا به‌محض مشاهده گرازها در نزدیکی مناطق مسکونی، مراتب را به اداره محیط‌زیست اطلاع دهند تا کارشناسان جهت شناسایی کانون‌های بحرانی و کاهش تعارضات در محل حاضر شوند.
به گزارش ایرنا، چالدران به دلیل برخورداری از توپوگرافی کوهستانی، یکی از مهمترین زیستگاه‌های حیات‌وحش در شمال‌غرب کشور محسوب می‌شود که علاوه بر گراز، مأمن گونه‌های ارزشمند و کمیابی همچون «سیاهگوش» است.
کارشناسان تأکید دارند که حفظ این میراث طبیعی نیازمند نگاهی جامع‌نگر است که در آن «امنیت زیستی حیات‌وحش» هم‌تراز با «معیشت مردم محلی» لحاظ شود.