یاشار وقار، قهرمان دوومیدانی ناشنوایان پس از کسب مدال طلای ماده ۱۱۰ متر بامانع در مسابقات آسیایی مالزی و ثبت رکوردی ارزشمند در گفت‌وگو با خبرنگار ایرنا از روزهای سخت تمرین، انگیزه بازگشت پس از ناکامی در المپیک توکیو، دغدغه‌های معیشتی و مشکلات اشتغال ورزشکاران ناشنوا سخن گفت. او با تأکید بر اینکه ورزشکاران ناشنوا به دنبال امتیاز ویژه نیستند، خواستار برخورداری از فرصت‌های برابر، حمایت‌های مالی عادلانه و امنیت شغلی شد. متن مصاحبه وقار را در ادامه می‌خوانیم.
ابتدا معرفی کوتاهی از خودتان و مدال‌هایی که کسب کرده‌اید، برای مخاطبان داشته باشید.
من یاشار وقار، ورزشکار رشته دوومیدانی ناشنوایان هستم و در مسابقات آسیایی، جهانی و المپیک برای کشورم رقابت کرده‌ام و افتخار کسب مدال داشته‌ام. یکی از مهم‌ترین افتخاراتم، کسب مدال طلای ماده ۱۱۰ متر بامانع در مسابقات آسیایی مالزی و ثبت رکوردی ارزشمند در این ماده بود. برای من، پوشیدن پیراهن تیم ملی و بالا بردن پرچم ایران افتخاری بزرگ است و همیشه تلاش کرده‌ام با تمام توانم برای کشورم افتخارآفرینی کنم.
برای رسیدن به مدال طلای دوی ۱۱۰ متر بامانع چقدر زحمت کشیدید؟ از این مسیر برایمان بگویید.
پس از شکست در المپیک توکیو، حتی چند روز هم استراحت نکردم؛ چراکه روحم بی‌قرار بود و انگیزه زیادی برای بازگشت به میادین ورزشی داشتم. با عشق به ورزش و اراده‌ای قوی، تمریناتم را دوباره آغاز کردم تا بتوانم با تلاش و پشتکار به هدف‌هایم برسم. خدا را شکر که ثمره این همه تلاش، سختی و تمرین را در مسابقات آسیایی مالزی گرفتم و موفق شدم مدال طلای ماده ۱۱۰ متر بامانع را کسب کنم. همچنین با ثبت رکوردی ارزشمند، افتخار دیگری به کارنامه ورزشی‌ام اضافه کردم. این مدال برای من حاصل روزهای سخت، امید، انگیزه و تسلیم‌نشدن در مسیر قهرمانی است. پشت این موفقیت، تمرین‌های مداوم و تلاش برای بازگشت به شرایط ایده‌آل قرار داشت. خوشحالم که توانستم نتیجه آن همه زحمت را در میدان مسابقه ببینم و بار دیگر برای کشورم افتخارآفرینی کنم.
در این مسیر با چه مشکلاتی روبه‌رو بودید؟
یکی از مهم‌ترین مشکلات ما ورزشکاران ناشنوا، دغدغه آینده شغلی و معیشتی است. ما سال‌ها از عمرمان را صرف تمرین می‌کنیم، از بسیاری از خواسته‌های شخصی‌مان می‌گذریم و با تمام توان برای سربلندی کشورمان تلاش می‌کنیم؛ اما با وجود افتخارآفرینی در مسابقات بین‌المللی، همچنان با مشکلاتی در زمینه اشتغال، امنیت شغلی، حقوق و حمایت‌های مالی مواجه هستیم. موضوع محدودیت در برخی فرصت‌های استخدامی و تسهیلات نیز از دغدغه‌های جدی ماست. برای مثال، در زمینه سرباز قهرمان، شرایط به‌گونه‌ای است که ورزشکاران ناشنوا نمی‌توانند از این مسیر برای ورود به فرصت‌های استخدامی بهره‌مند شوند. در زمینه سهمیه‌های ورود به دانشگاه و تسهیلات آموزشی نیز با محدودیت‌هایی روبه‌رو هستیم که به بررسی و اصلاح جدی نیاز دارد. از سوی دیگر، مبالغ دریافتی از صندوق حمایت از قهرمانان و پیشکسوتان ورزش، با توجه به سال‌ها تلاش و هزینه‌های زندگی، بسیار ناچیز است و پاسخگوی نیازهای واقعی قهرمانان نیست. ما چیزی فراتر از حق خود نمی‌خواهیم؛ انتظار داریم تلاش‌ها و افتخاراتمان دیده شود و از فرصت‌های برابر برخوردار باشیم.
چه انتظاری از مسئولان دارید؟
انتظار ما از مسئولان محترم ورزش، نهادهای مرتبط با امور استخدامی و آموزشی و متولیان حمایت از قهرمانان، فراتر از تقدیرها و تجلیل‌های مقطعی است. ما به حمایت‌های عملی، فرصت‌های برابر استخدامی و توجه جدی به آینده قهرمانان ناشنوا نیاز داریم. موضوع پاداش مدال‌آوران نیز یکی از مطالبات جدی ماست. در المپیک برزیل، پاداش ورزشکاران ناشنوا ۶۰ درصد پاداش ورزشکاران شنوا بود. اما در المپیک ژاپن، این میزان پاداش نیز به همان شکل ۶۰ درصدی پرداخت نشد. این تفاوت‌ها این پرسش را مطرح می‌کند که چرا تلاش و افتخارآفرینی ورزشکاران ناشنوا نباید از حمایت و پاداش عادلانه برخوردار باشد؟ مگر ما برای کشور دیگری رقابت می‌کنیم؟ مگر پرچمی که در میادین جهانی و آسیایی بالا می‌بریم، پرچم ایران نیست؟ مطالبه ما امتیاز ویژه نیست. خواسته ما عدالت، برابری فرصت‌ها و به‌رسمیت‌شناختن شایستگی‌های ورزشکاران ناشنواست. امیدوارم مسئولان به جای وعده‌های تکراری، برای رفع محدودیت‌های استخدامی و آموزشی و اصلاح وضعیت پاداش‌ها و حمایت‌های مالی، اقدامات عملی و ماندگاری انجام دهند.
بعد از کسب مدال طلا چه حس و حالی داشتید؟
بعد از کسب مدال طلای قهرمانی آسیا و ثبت رکوردی ارزشمند در ماده ۱۱۰ متر بامانع، از صمیم قلب خوشحال بودم. خوشحال از اینکه تمام تلاش‌ها، سختی‌ها و روزهای پرفشار تمرین به ثمر نشست و توانستم بار دیگر برای کشورم افتخارآفرینی کنم. اما این شادی، تنها یک روز بعد، جای خود را به دغدغه و ناراحتی داد. چراکه با وجود تمام افتخاراتی که ورزشکاران ناشنوا در میادین بین‌المللی برای کشورمان کسب می‌کنند، همچنان با مشکلات جدی در زمینه اشتغال، امنیت شغلی، حقوق، پاداش‌ها و حمایت‌های مالی روبه‌رو هستیم. ما سال‌ها تلاش می‌کنیم، از بسیاری از خواسته‌های شخصی‌مان می‌گذریم و در سخت‌ترین شرایط تمرین می‌کنیم تا پرچم ایران را در میادین جهانی و آسیایی به اهتزاز درآوریم. اما پس از پایان مسابقات، همچنان با دغدغه آینده شغلی و معیشتی خود زندگی می‌کنیم. مدال طلا شیرین است، اما وقتی قهرمان پس از سال‌ها تلاش و افتخارآفرینی هنوز نگران آینده خود است، شادی قهرمانی کامل نمی‌شود.
وقتی پرچم مقدس ایران را گرفتید و بالا بردید، چه احساسی داشتید؟
بالا بردن پرچم ایران برای من افتخار بزرگی است. ما ورزشکاران ناشنوا با وجود تمام محدودیت‌ها و سختی‌ها، برای کشورمان رقابت می‌کنیم و تلاش می‌کنیم پرچم ایران را در میادین بین‌المللی به اهتزاز درآوریم. وقتی نتیجه سال‌ها تمرین و زحمت را می‌بینم و می‌توانم برای کشورم افتخار کسب کنم، احساس خوشحالی و غرور دارم. اما در کنار این احساس خوب، یک دغدغه جدی هم وجود دارد؛ اینکه پس از بازگشت از مسابقات، همچنان با مشکلات مربوط به اشتغال، معیشت و آینده شغلی روبه‌رو هستیم.
مهم‌ترین هدف شما برای آینده چیست؟
آرزوی من این است که بتوانم با خیال آسوده تمرین کنم، برای ایران مدال طلا بگیرم و دغدغه آینده‌ام مانعی برای رسیدن به اهدافم نباشد. می‌خواهم با ادامه تلاش و تمرین، به افتخارات بزرگ‌تری برسم و بار دیگر برای کشورم افتخارآفرینی کنم. در کنار اهداف ورزشی، امیدوارم شرایطی فراهم شود که قهرمانان ناشنوا پس از سال‌ها تلاش و کسب مدال‌های آسیایی، جهانی و المپیک، دیگر نگران استخدام، معیشت و آینده شغلی خود نباشند. ارزش یک قهرمان فقط به مدالی که بر گردن دارد نیست. توجه به آینده و سرنوشت او نیز اهمیت دارد.
در راه کسب مدال از چه کسی بیشتر انگیزه گرفتید و فدراسیون چقدر همراه شما بوده است؟
بزرگ‌ترین انگیزه من در این مسیر، خانواده‌ام بودند که همیشه به من ایمان داشتند و در روزهای سخت کنارم ماندند. در کنار آن‌ها، آقای جنتی، مربی عزیزم، با حمایت‌ها و راهنمایی‌هایشان نقش مهمی در پیشرفت من داشتند. همچنین از فدراسیون ورزش‌های ناشنوایان بابت حمایت‌ها و همراهی‌هایشان تشکر می‌کنم. در ادامه، سرکار خانم دکتر بیتا جواهری از جمله افرادی هستند که حضور و تلاش‌هایشان برای من بسیار ارزشمند است. او با جدیت و دلسوزی، زحمات زیادی برای پوشش خبری مسابقات، اطلاع‌رسانی موفقیت‌های ورزشکاران و انعکاس افتخارات قهرمانان ناشنوا متحمل می‌شوند. بی‌شک، دیده‌شدن تلاش ورزشکاران و انعکاس موفقیت‌های آن‌ها در رسانه‌ها، نقش مهمی در معرفی توانمندی‌های جامعه ورزش ناشنوایان و ایجاد انگیزه برای نسل‌های آینده دارد. از تلاش‌ها و زحمات ارزشمند ایشان صمیمانه قدردانی می‌کنم. در نهایت، معتقدم بخش مهمی از مسیر قهرمانی به اراده شخصی، حمایت خانواده و مربی و تلاش شبانه‌روزی خود ورزشکار برمی‌گردد. من یاد گرفته‌ام که حتی در سخت‌ترین شرایط، به مسیرم ادامه بدهم و برای رسیدن به افتخارات بزرگ‌تر بجنگم.
درباره تأمین هزینه‌های ورزشی و شرایط شغلی‌تان توضیح دهید. شاغل هستید؟ در این زمینه با چه مشکلاتی مواجهید؟
من به‌عنوان قهرمانی که در مسابقات آسیایی، جهانی و المپیک برای کشورم افتخارآفرینی کرده‌ام، امروز کارمند پیمانکار هستم و حقوقم حتی کفاف هزینه‌های ورزش حرفه‌ای‌ام را نمی‌دهد. گاهی تمام حقوق یک ماه من فقط صرف خرید یک پروتئین وی می‌شود و برای سایر هزینه‌ها به مشکل می‌خورم. خانواده‌ام همیشه حامی من بوده‌اند، اما دیگر از اینکه برای ادامه مسیر قهرمانی از آن‌ها کمک مالی بگیرم، احساس شرمندگی می‌کنم. ما برای رسیدن به سطح قهرمانی به تمرین مستمر و امکانات و هزینه‌های ورزشی نیاز داریم. وقتی درآمد فرد پاسخگوی هزینه‌های حرفه‌ای ورزش نیست، ادامه این مسیر دشوارتر می‌شود. به‌خصوص زمانی که ورزشکار در کنار تمرین و مسابقه، دغدغه تأمین هزینه‌های زندگی را نیز دارد. از مسئولان انتظار دارم به جای تقدیرهای مقطعی، برای حمایت مالی، استخدام و تأمین آینده شغلی قهرمانان ناشنوا اقدامات عملی انجام دهند. ما برای کشورمان مدال می‌آوریم. حق ماست که با آرامش خاطر تمرین کنیم و نگران آینده‌مان نباشیم.
چه پیامی برای جوانان ناشنوایی دارید که به ورزش قهرمانی علاقه‌مند هستند؟
به جوانان ناشنوا می‌گویم که اگر به ورزش علاقه دارند، با اراده، تلاش و پشتکار مسیر خود را دنبال کنند و در برابر سختی‌ها تسلیم نشوند. ما بارها ثابت کرده‌ایم که با وجود محدودیت‌ها می‌توانیم به موفقیت‌های بزرگ برسیم و در میادین بین‌المللی برای کشورمان افتخارآفرینی کنیم. البته مسیر قهرمانی آسان نیست و به تمرین، صبر، انگیزه و حمایت نیاز دارد. اما نباید اجازه داد مشکلات و سختی‌ها باعث شود از هدف‌های خود دست بکشیم. من هم بعد از شکست در المپیک توکیو، بدون اینکه حتی چند روز استراحت کنم، تمریناتم را از سر گرفتم و برای بازگشت به میادین تلاش کردم. امیدوارم شرایطی فراهم شود که جوانان ناشنوا بتوانند در کنار تلاش و استعداد خود، از حمایت‌های لازم برخوردار شوند و با دغدغه کمتری مسیر قهرمانی را ادامه دهند.
در پایان، اگر صحبت دیگری دارید، بفرمایید.
حرف آخرم این است که ما ورزشکاران ناشنوا، با وجود تمام محدودیت‌ها و سختی‌ها، بارها ثابت کرده‌ایم که چیزی از سایر قهرمانان کم نداریم. ما هم برای پرچم کشورمان می‌جنگیم و افتخار کسب می‌کنیم. اما انتظار داریم این افتخارات در زندگی‌مان نیز دیده شود. امیدوارم روزی برسد که هیچ قهرمانی پس از کسب مدال آسیایی، جهانی و المپیک، نگران استخدام، معیشت و آینده شغلی خود نباشد. ما به دنبال امتیاز ویژه نیستیم. فقط خواهان حق برابر و حمایت شایسته هستیم. مدال طلا شیرین است، اما وقتی قهرمان پس از سال‌ها تلاش هنوز نگران آینده خود است، شادی قهرمانی کامل نمی‌شود. قهرمانی ما فقط روی سکو معنا پیدا نمی‌کند؛ عدالت باید در زندگی پس از قهرمانی نیز همراه ما باشد. آرزوی من این است که بتوانم با خیال آسوده تمرین کنم، برای ایران مدال طلا بگیرم.