به گزارش روز چهارشنبه ایرنا از وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی، محمدرضا ظفرقندی در پیامی که در سومین کنگره ملی طب ایرانی قرائت شد، اعلام کرد: برگزاری سومین کنگره ملی طب ایرانی، فرصتی ارزشمند است برای گفتوگوی علمی، تبادل تجربه و بازاندیشی درباره یکی از سرمایههای ماندگار دانش پزشکی ایران؛ این گردهمایی زمینه مناسبی است برای تقویت تعامل میان صاحبنظران و پژوهشگران و گامی مؤثر در مسیر ارتقای دانش، پژوهش و کیفیت خدمات سلامت.
وی افزود: طب ایرانی، بخشی از میراث علمی و تمدنی این سرزمین است؛ میراثی که در طول قرنها و در تعامل با تجربه، مشاهده و دانش زمان خود شکل گرفته و نقشی تأثیرگذار در تاریخ پزشکی جهان داشته است. پاسداشت این میراث، نه در تکرار گذشته، بلکه در مطالعه روشمند، پژوهش مستمر، مستندسازی علمی و ارزیابی دقیق ظرفیتها و محدودیتهای آن بر پایه معیارهای علمی امروز است که معنا مییابد.
وزیر بهداشت عنوان کرد: نظام سلامت امروز بیش از هر زمان دیگری نیازمند بهرهگیری از همه ظرفیتهای معتبر علمی برای پاسخگویی به نیازهای جامعه است؛ در این مسیر، هر روش تشخیصی، درمانی یا مراقبتی، صرفنظر از خاستگاه تاریخی آن، باید بر اساس شواهد علمی، اثربخشی، ایمنی، کیفیت، صرفه اقتصادی و رعایت حقوق بیماران مورد ارزیابی قرار گیرد. اعتماد عمومی به نظام سلامت نیز در گرو پایبندی به همین اصول است.
ظفرقندی خاطرنشان کرد: قانون برنامه هفتم پیشرفت جمهوری اسلامی ایران نیز با تأکید بر توسعه آموزش، پژوهش، خدمات و فرآوردههای حوزه طب ایرانی در چارچوب ضوابط علمی و نظارتی، افق روشنی برای ساماندهی این حوزه ترسیم کرده است؛ تحقق این اهداف، مستلزم گسترش پژوهشهای باکیفیت، استانداردسازی خدمات، تقویت آموزش دانشگاهی، توسعه همکاریهای میانرشتهای و توجه مستمر به اخلاق حرفهای و ایمنی بیماران است.
وی تأکید کرد: بیگمان آینده طب ایرانی در گرو گفتوگوی علمی مستمر با دیگر حوزههای علوم پزشکی، انجام پژوهشهای معتبر، تولید شواهد قابل اتکا و بهرهگیری از روشهای نوین تحقیق است؛ چنین رویکردی میتواند ضمن پاسداری از میراث علمی کشور، زمینه بهرهگیری سنجیده و مسئولانه از ظرفیتهای آن را در ارتقای سلامت جامعه فراهم سازد.
وزیر بهداشت ابراز امیدواری کرد: سومین کنگره ملی طب ایرانی با گردهم آوردن استادان، پژوهشگران، پزشکان، داروسازان و سایر متخصصان، زمینهساز شکلگیری ایدههای نو، همکاریهای علمی گستردهتر و تولید دانش کاربردی در این حوزه باشد و دستاوردهای آن بتواند در ارتقای کیفیت خدمات سلامت، توسعه پژوهشهای بینرشتهای و افزایش رفاه و سلامت مردم عزیز ایران مؤثر واقع شود.