به گزارش خبرنگار ایرنا، یک استاد جغرافیای انسانی امروز چهارشنبه در این همایش با اشاره به ماهیت جغرافیایی پدیده فرونشست گفت: درست است که فرونشست زمین ماهیت جغرافیایی دارد اما امروزه یک عارضه و در واقع معلول عملکردهای انسان است.
دکتر امیدعلی مرادی، بیان کرد: باید ماهیت دانش جغرافیا، جامع نگر باشد و به تحلیل رابطه انسان و محیط در این خصوص بپردازد یعنی در بررسی علمی علل و عوارض شکلگیری این پدیده فرونشست زمین نباید نقش انسان را نادیده بگیرد.
وی تاکید کرد: بدون در نظر گرفتن عامل انسانی در پدیده فرونشست زمین نتایج کارآمد و راهحلهای اجرایی واقعی در این خصوص ممکن نخواهد بود.
این استاد دانشگاه با تأکید بر لزوم تبدیل علتها و معلولهای این پدیده به ساختارها و الگوریتمهای علمی، افزود: تصمیمات سیاسی و مقرراتی برداشتهای بیرویه از آبهای سطحی و زیرزمینی و همچنین عوامل اجتماعی و اقتصادی زنجیرهای بههمپیوسته از اقداماتی است که بهرهبرداری نادرست و ندانمکاریهای انسانی را رقم زده و به بروز فرونشست منجر شده است.
مرادی تاکید کرد: در این راستا باید با استفاده از ظرفیت مراکز علمی، اساتید و نیروهای انسانی متخصص، سهم انسان در ایجاد این پدیده شناسایی شود تا با کاهش عوامل انسانیِ تشدیدکننده فرونشست، گامی مؤثر در جهت حل بحران برداشته شود؛ زیرا تا زمانی که شناخت دقیق و همهجانبهای از ابعاد انسانی موضوع حاصل نشود، مطالعات جغرافیایی نیز به نتیجه مطلوب نخواهد رسید.
نقش کلیدی اقلیم و بارش در تحولات زیستمحیطی
در ادامه این همایش، دکتر ذوالفقاری، از اساتید گروه اقلیمشناسی دانشگاه رازی کرمانشاه نیز با تأکید بر اهمیت عوامل جوی در پدیدههای محیطی گفت: اقلیم، وضعیت آبوهوا و بهویژه پدیده بارش، در تمامی شئونات اجتماعی و مسائل جوامع انسانی تأثیرگذار است و با آن ارتباطی تنگاتنگ دارد.
وی افزود: در شناسایی و تحقیقات مربوط به فرونشست زمین، باید توجه ویژهای به تغییرات اقلیمی هر منطقه و تحولات صورتگرفته در حوزه بارش داشت و ابعاد مختلف این پدیده را با نگاهی همهجانبه مورد ارزیابی قرار داد.
نخستین همایش بینالمللی جغرافیا و پایداری محیط در حالی با تمرکز بر بحران فرونشست زمین در دانشگاه رازی کرمانشاه برگزار شد که یافتههای مطرحشده در آن، بار دیگر ضرورت بازنگری در شیوه بهرهبرداری از منابع آب زیرزمینی و توجه به پیامدهای بلندمدت تصمیمهای توسعهای را برجسته کرد؛ موضوعی که مدیریت آن، بیش از هر چیز به پیوند میان دانش دانشگاهی، سیاستگذاری و اقدام عملی نیاز دارد.